Waarom voelen mijn ogen
alsof ze in hun kassen willen zinken
om er nooit meer uit te komen?
Waarom voelt mijn huid aan
alsof ze in brand staat en mijn hele wezen eruit wil kruipen?
Alles lijkt te jeuken, maar zonder fysiek gevoel, enkel inwendig.
Ik wil huilen en roepen en krijsen
en tegelijk
voel ik me verloren,
vastgelopen,
gestrand.
In een lichaam dat niet mee wil,
in een hoofd dat niet vergeten kan,
in een hart dat verder moet, maar tevergeefs.
In jou.
En ik wil zo graag weer mezelf zijn.
Ik haat je omdat ik zoveel van jou hou.
Je stuurt me constant van de hemel naar de hel,
of liever,
ik stuur mezelf met jouw complimenten.
En we kruisen elkaar telkens op weg daarheen.
Alsof elkaar op dezelfde plaats tegenkomen
meer ongeluk brengt dan vluchtige ontmoetingen.
Over negen jaar,
over achttien jaar.
Morgen.
Ik vergeet je,
of ik leef je.
Morgen.
Waar gaat jouw toekomst heen?
Laat me zien wat je kan.
Toon me wat je waard bent.
Overtuig me en jaag dat kleine meisje
met het bange hart ver weg.
En ik spring.
