Friday, 23 November 2012

One step


I figured it out.
In the end.

It is the necessary and unforgiving step
towards the goal.
Our feet one after the other
on the way to the ancient empire.

We were heading for the blinding lights,
and now, as we redirect our noses,
I have to let go of what was,
close my eyes and see again.

My grip on you has rightly loosened, and now
my mind needs to reconcile itself
with your fingers unwrapping my dreams.
So we will be able to hold hands again.

It is obvious and painful.
And desperately needed,
for I wished you nothing but happiness,
and happiness I will bring you.
In the end.

Thursday, 22 November 2012

Keerpunt


Omdat het zo finaal aanvoelt.
Omdat ik niet meer terug kan.
Omdat vooruit zo verkeerd klinkt,
en tegelijk zo nodig.

Omdat ik weet dat je verder moest,
dat je moest stoppen met mij missen,
dat het logisch is dat je niet aan me denkt.
En dat dat goed is, voor jou, en ik
wil dat je gelukkig bent.

Omdat het verkeerd is dat ik jou zo mis
en nodig heb, en wil, zo hard wil,
en dat dat moet stoppen.
En omdat het enkel kan stoppen als jij stopt.
Eerst.
En ik dus écht wil dat je verder gaat.
Voor jou, én voor mij. Ergens.

Daarom!
Daarom staan we op een keerpunt.

Want ik moet die volgende stap zetten,
net als jij dat gedaan hebt.
Maar eigenlijk wil ik terug.
Omkeren. Terugvluchten.
Terug naar jouw liefde, naar waar jij me even hard miste
als ik jou en alles verdween behalve wij twee.

Maar terwijl de wereld verdween voor ons,
verdwenen wij niet voor de wereld.
En de weg terug overstroomt door mijn tranen.
Ik moet weer leren houden van,
op dezelfde manier als vroeger.
Op dezelfde manier als ik nu van jou hou.

Vooruit, dan maar zonder jou.

Ik sta op een keerpunt
en voel me zo verloren.

Een vreemd hart


Een vreemd lichaam, en mijn te verwachten reacties.
Een vreemd hart, want begrijpe wie begrijpen kan.
Wat eindigt, begint opnieuw, maar andersom.
De pijn die eerst verbloemd was, en daarna verdween, 
is nu terug van weggeweest,
maar puur en ongeschonden, en het is mijn hart dat bloedt.

Mijn hart dat klopt en bonkt en jou wil, meer dan tevoren.
En overal wreedheid in leest. En afwijzing.
Ik wil niet zonder jou, maar ik kan ook niet met.
Nog steeds niet, dus ik hou mezelf voor de gek.
Maar jij maakt me gek, 
ik wil je als nooit tevoren, en het zijn mijn ogen die huilen.

Tuesday, 6 November 2012

Alleen kalmte kan u redden

Ik schreeuw en ik schreeuw en ik schreeuw
en roep en tier en krijs als een klein kind
dat aandacht wil en bonkt tegen de muren
en stampt op de grond, huilend als een wolf
in een leeg bos, vol echo’s van wat was,
met een rood hoofd en teveel herinneringen
voor zo’n korte tijd, voor zo kort, zo diep,
zo intens, zo eenzaam, zo vol, en tegelijk zo leeg.
Maar zo vol herinneringen. Aan jou, aan wat was.
Aan wat kon zijn. En tegelijk niet.
Aan wat ik weggooi. Zomaar. Want ik kan geen
reden geven.
En dus schreeuw ik. Alleen.
En alles blijft stil.

Want ik moet je stilte geven.
Tenminste dat dan toch.

It's big, it's small

I could never give all of me to you.
So why am I surprised you left,
when all that was left here for us was
the chocolate that leaves us bereft?

But it isn’t just the chocolate.
It’s all the other small things too.
All the details in the pictures.
Small like me and small like you.

Get me off

Get me off
this rollercoaster.
Take me back
to where we lied
to ourselves
and to our dear ones.
Whilst we laughed,
you always cried.

I never knew
what went on inside
either your
or my own head.
But get me off
this rollercoaster
and I will follow
you to bed.