Keerpunt

Omdat het zo finaal aanvoelt.

Omdat ik niet meer terug kan.

Omdat vooruit zo verkeerd klinkt,

en tegelijk zo nodig.

Omdat ik weet dat je verder moest,

dat je moest stoppen met mij missen,

dat het logisch is dat je niet aan me denkt.

En dat dat goed is, voor jou, en ik

wil dat je gelukkig bent.

Omdat het verkeerd is dat ik jou zo mis

en nodig heb, en wil, zo hard wil,

en dat dat moet stoppen.

En omdat het enkel kan stoppen als jij stopt.

Eerst.

En ik dus écht wil dat je verder gaat.

Voor jou, én voor mij. Ergens.

Daarom!

Daarom staan we op een keerpunt.

Want ik moet die volgende stap zetten,

net als jij dat gedaan hebt.

Maar eigenlijk wil ik terug.

Omkeren. Terugvluchten.

Terug naar jouw liefde, naar waar jij me even hard miste

als ik jou en alles verdween behalve wij twee.

Maar terwijl de wereld verdween voor ons,

verdwenen wij niet voor de wereld.

En de weg terug overstroomt door mijn tranen.

Ik moet weer leren houden van,

op dezelfde manier als vroeger.

Op dezelfde manier als ik nu van jou hou.

Vooruit, dan maar zonder jou.

Ik sta op een keerpunt

en voel me zo verloren.