Trapeze swinger

When you tilt me up high,
I forget the ground below me
can hit me like a rock,
and that crashing will always
be a part of falling,
and falling is my middle name.

When I drop down, again,
with the speed of daylight fading,
I remember my fear of heights,
and why I have it in the first place.

You swing me around, take me places
I never thought I'd see, and especially
not with you.
Places I told myself I would never go again.
Places I didn't know existed but in my mind.
Places I never want to see again.

And all that time,
the whole long swing,
I realise now,
I was up high.
And now I am falling...

I remember the ground below me,
as it hit me like a rock.

My kingdom for some peace of mind

Should I just leave?
Would that make it easier?
At least for you.

It was a dream, but you can turn all
my unicorns into fat rhinos
that tumble down the stairs,
in just one second.

And I always let you.
I am fooled every day.

So should I leave?
Is that what you actually wanted to say?
I asked you.

I would miss you.
But I know that after some time,
I will grow to love that stable life again,
as I hate you for the downfalls.

Peace of mind is not something
you have to offer.

Het einde dat er geen is.

Ik neem alles terug.
Alle beschuldigingen, alle pijn.
Al het verdriet en de woede
verdrinken in onze plots
glasheldere vijver van tranen.

Tranen van geluk om dezelfde
(h)eerlijke gevoelens die blijkbaar
toch niet in elkaar klikken.

We weten al langer dat we geen puzzel vormen,
ook al passen onze stukjes nog zo vlot.
En net daarom is dit de allermooiste manier.

Een einde als dit, met zoveel liefde en tederheid,
is nooit een einde.

Dankje.

De tijd en de weg

En plots is alles anders.
Een donderslag bij heldere hemel,
en je verhaal spat uit elkaar,
maar de scherven brengen geluk.

Of toch voor even.
En dan valt de schaduw over je glimlach,
de donkere, onstopbare klauw van de tijd
die vertelt dat je te oud bent.

Te oud voor spelletjes,
te oud voor wachten,
te oud om hem de kans te geven
ook klaar te zijn voor de kleine stapjes
en grote sprongen, op z'n tijd.

Plots is er geen keuze.
De weg is duidelijk: wat je wil
is wat je niet kan krijgen, 
is wat je ongelukkig zal maken.

En er is niets aan te doen.
De gulden middenweg ligt vol doorns
voor ons allebei, dus we moeten ons
geluk zoeken, elk aan de andere kant van de weg,
met ogen die smachten en handen die elkaar net niet kunnen raken.
Zo ver weg en zo dichtbij.
We stappen samen verder, maar niet samen.

Fast like you

I wish I were fast like you.
Fast in forgetting.
Fast in moving on.
Fast in falling in love with
random people
and letting go when they're not interested.

I wish I could just drop you,
like you drop me, 
in a blink of an eye.
In the blink of some other girl's eye.
And forget you,
forget what we had,
forget what you probably felt
at one point.
Forget my longing.

I wish I could.
But I'm slow.
My heart sticks.
You stick.
I wish I could just forget you
and move on.

Just like you.

Just like I do forget that
you move on after seeing one pretty face.
I forget that whenever I see you,
hear from you,
think of you.
And I think about you all the time.

Fuck you.

I wish you didn't exist,
I wish we'd never met.
Moving on would be so much easier.
And so would my life.

Pick up your perfect picture

Mourn him all you want,
cry, shout and sob your eyes out,
hide your moody face or show it.
Send those desperate words of
love, or whatever you want to call
your vanity.
Annoy him, chase him away,
even though it's the last thing you want.
Mourn what you've lost.
Feel sorry for yourself for not having your way
or what you think your way is.

But then move on,
move far away from here,
and pick up that perfect picture of yours.
Before you lose much more than you bargained for.
Much more than you deserve.
More than you have ever given anyone.

What you want most,
is right in front of you.
Don't be stupid, silly cow.
What you lost, was never what you wanted.
What you have, is more than you can handle,
but keep it close, treasure it,
and you will learn to deserve it.
Eventually.

Live with your mistakes,
live with your guilt.
But don't live with the tears you want to shed.
They don't even exist in the light of the tears
that would spill across your face
if I came out of hiding.

For the last time:
learn or I will expose you.
Cut!

Shouts in the dark

Just because I'm not supposed to 
shout it out,
I shout it out in the dark.
But I'd let everyone know
I love you,
if I could.
Everyone.
Even him.

I don't want to ban you from my heart.
I don't really want you out of my head.
You've made it quite cosy there, and
are clinging to stay, 
or is my head just locking you in?

You've thrown me the key
a million times over.
And I drop it time and time again.

Take my hand
and turn it with me.
Run free
or run alongside me.

But you were never mine to keep.
You will always be a wild animal.
And you will not tolerate me by your side
much longer.

Please tell me how I
can forget what we shared
and live again
instead of wait.
For you, for me,
for us to happen,
or never happen.

De dans van ver en dichtbij

Het is gedaan.
Dat vertellen we elkaar.
En dat is goed, dat is het juiste,
praten we onszelf in.

Het is voorbij, we gaan verder
en proberen te geraken
daar waar we altijd al heen wilden.

Of liever, waar we zeiden dat we
wilden belanden,
terwijl we eigenlijk - stiekem -
iets anders wilden.

Of niet dan?

Want nu, op het moment
dat wat we stiekem willen
onverwachts en plots
wel erg dichtbij komt
en wel eens écht zou kunnen zijn,
nu vertellen we elkaar
dat het voorbij is.

Jij bent nog nooit
zo dichtbij
en zo ver
tegelijk geweest.

Het voelt alsof ik je eindelijk
kan vastgrijpen,
terwijl je eigenlijk
net door mijn vingers glipt.

En weg ben je.

Om nooit meer terug te komen.
Want zo kan het niet verder.
En we zijn allebei bang voor de sprong.
Jij, en ik.

We staan klaar om te springen,
en telkens wanneer één van ons aanstalten maakt,
houdt de ander dat tegen.
"Misschien toch beter niet? Je zou je kunnen pijn doen."

Als we niet wij kunnen worden,
was ik je beter nooit tegengekomen.
Ook al wil ik je nu nooit meer kwijt,
nu ik je ken.
Toch wou ik dat dit nooit gebeurd was.
Voor jou, en voor mij.
Voor ons.

Ik wil ons niet kwijt.
Maar de dans van ver en dichtbij duurt al te lang.
En we kunnen niet blijven dansen.
Waar we belanden, hangt af van waar we zijn 
als we neerploffen, uitgeput.
En op dit moment,
mijn lieveke,
is dat ver van elkaar.

Waarom, en wanneer houdt het op?

Waarom voelen mijn ogen
alsof ze in hun kassen willen zinken
om er nooit meer uit te komen?

Waarom voelt mijn huid aan
alsof ze in brand staat en mijn hele wezen eruit wil kruipen?
Alles lijkt te jeuken, maar zonder fysiek gevoel, enkel inwendig.

Ik wil huilen en roepen en krijsen
en tegelijk
voel ik me verloren,
vastgelopen,
gestrand.

In een lichaam dat niet mee wil,
in een hoofd dat niet vergeten kan,
in een hart dat verder moet, maar tevergeefs.
In jou.

En ik wil zo graag weer mezelf zijn.

Ik haat je omdat ik zoveel van jou hou.
Je stuurt me constant van de hemel naar de hel,
of liever,
ik stuur mezelf met jouw complimenten.

En we kruisen elkaar telkens op weg daarheen.
Alsof elkaar op dezelfde plaats tegenkomen
meer ongeluk brengt dan vluchtige ontmoetingen.

Over negen jaar,
over achttien jaar.
Morgen.
Ik vergeet je,
of ik leef je.
Morgen.
Waar gaat jouw toekomst heen?

Laat me zien wat je kan.
Toon me wat je waard bent.
Overtuig me en jaag dat kleine meisje
met het bange hart ver weg.
En ik spring.

I would if I could.

I’m deleting you.

I should have done this months ago.

I should have done this before I met you.

I should have done this when I still could.

All was simple and clear,

even things that were uncertain.

Now my life is full of modals,

of shoulda, woulda, coulda,

of what ifs and I wishes.

So I’m deleting you.

Erasing you, wiping you out.

At least I’m trying

harder than I’ve ever tried anything.

At least I should.

I would if I could.

But the modals are in my way.

De appel wil ver weg vallen.

Ik begrijp het nu.
Ik weet waarom ik je niet kan vergeten.
Waarom jouw blik mijn gedachten doorboort.

Wat ik heb, is meer dan ik verdien.
Ik was gelukkig, en dat is niet de bedoeling.
"We accept the love we think we deserve"
en blijkbaar ben jij dat voor mij.

Want jij kan me niet gelukkig maken.
Ik ben niet genoeg voor jou,
en voel te veel, vraag te veel.

Ik zou bij je blijven, van je houden,
meer dan goed voor me is,
omdat dat is wat ik meegekregen heb.
Appels en bomen enzo, het oude verhaal.

En krijg daarmee wat ik verdien.
Dat begrijp ik nu.
Maar ik loop niet mee in dat plaatje.

Het patroon wordt doorbroken.
Ik verdien het wél om gelukkig te zijn.
Jou treft geen schuld, jij was enkel deel van het patroon.
En ik ben waarschijnlijk deel van het jouwe.

Doorbreek het!
En word gelukkig. Jij verdient dat ook.

And it stops now

  

My addiction is greater than yours.

Does that make my passion stronger?
Does that make my heart more prone to sin?
Does that make my body weaker?

My mind is set while my eye wanders.

And it is drawn, to the right flame and then, always
back to where it should not stay.
And it will not stay.

It will turn from you, as soon as your back

is towards me once more.
And my passion will be stabbed and brought back
to where it belongs.

You will have no part in this.

I won’t let you.
And you won’t let me.

Ik schrijf weer

Ik schrijf weer.
Tegen beter weten in.
Verboden woorden,
fluisterend, schreeuwend.

Ik schrijf weer.
Omdat het moet.
Omdat ik hoop het pad te vinden.
En weer helder te zien wat nu mist is.

Ik schrijf omdat jij gelijk had.
Omdat ik bang ben, dat ik kleiner ben dan jij
maar met grotere gevoelens.
Omdat springen een verloren stap is,
zeker met een elastiekje dat vasthangt
aan wat ik niet opgeven wil.

Net daarom

Ik zie jou graag.

En net daarom wou ik

dat ik je nooit had leren kennen.

Omdat ik je dan geen pijn had kunnen doen.

Omdat ik dan zelf nog tranen over had gehad.

Omdat ik dan gelukkig was geweest

met wat ik wou en wat ik had.

En net omdat ik je zo graag zie,

heb ik je pijn gedaan.

En zijn mijn tranen op (bijna).

En ben ik niet gelukkig met wat ik heb,

ook al wil ik het zo graag.

Als ik je niet had leren kennen,

waren we nu allebei gelukkig.

Dus graag zien is niet gelijk aan geluk.

Dat heb ik geleerd toen ik jou leerde kennen.

Dat weet ik nu, en net zoals die les,
zal ik jou nooit vergeten. 

Gelukkig maar

 Het is gedaan. Het wordt vergeten.

Gelukkig maar…

Mijn uit de hand gelopen egotrip heeft lang genoeg geduurd.

Jij weet van niets. Vermoed niet eens.

Gelukkig maar…

Mijn leven zou instorten, niet enkel jouw liefde.

Het is genoeg. Ik ben tevreden.

Gelukkig maar…

Geen obsessie, geen verslaving, maar iets echts.

Wat was het waard? Het weegt niet op.

Gelukkig maar…

Soms is weten wat juist is niet genoeg om weg te gaan.

En nu vergeten. Ik doe mijn best.

En word gelukkig, weer?

Wanneer het gedaan zal zijn, en vergeten.

If both of us turn the page at the same time,
do we end up at the same page together?

A new year, a new start.
A new adventure?