De appel wil ver weg vallen.

Ik begrijp het nu.
Ik weet waarom ik je niet kan vergeten.
Waarom jouw blik mijn gedachten doorboort.

Wat ik heb, is meer dan ik verdien.
Ik was gelukkig, en dat is niet de bedoeling.
"We accept the love we think we deserve"
en blijkbaar ben jij dat voor mij.

Want jij kan me niet gelukkig maken.
Ik ben niet genoeg voor jou,
en voel te veel, vraag te veel.

Ik zou bij je blijven, van je houden,
meer dan goed voor me is,
omdat dat is wat ik meegekregen heb.
Appels en bomen enzo, het oude verhaal.

En krijg daarmee wat ik verdien.
Dat begrijp ik nu.
Maar ik loop niet mee in dat plaatje.

Het patroon wordt doorbroken.
Ik verdien het wél om gelukkig te zijn.
Jou treft geen schuld, jij was enkel deel van het patroon.
En ik ben waarschijnlijk deel van het jouwe.

Doorbreek het!
En word gelukkig. Jij verdient dat ook.

And it stops now

  

My addiction is greater than yours.

Does that make my passion stronger?
Does that make my heart more prone to sin?
Does that make my body weaker?

My mind is set while my eye wanders.

And it is drawn, to the right flame and then, always
back to where it should not stay.
And it will not stay.

It will turn from you, as soon as your back

is towards me once more.
And my passion will be stabbed and brought back
to where it belongs.

You will have no part in this.

I won’t let you.
And you won’t let me.

Ik schrijf weer

Ik schrijf weer.
Tegen beter weten in.
Verboden woorden,
fluisterend, schreeuwend.

Ik schrijf weer.
Omdat het moet.
Omdat ik hoop het pad te vinden.
En weer helder te zien wat nu mist is.

Ik schrijf omdat jij gelijk had.
Omdat ik bang ben, dat ik kleiner ben dan jij
maar met grotere gevoelens.
Omdat springen een verloren stap is,
zeker met een elastiekje dat vasthangt
aan wat ik niet opgeven wil.