Ik begrijp het nu.
Ik weet waarom ik je niet kan vergeten.
Waarom jouw blik mijn gedachten doorboort.
Wat ik heb, is meer dan ik verdien.
Ik was gelukkig, en dat is niet de bedoeling.
"We accept the love we think we deserve"
en blijkbaar ben jij dat voor mij.
Want jij kan me niet gelukkig maken.
Ik ben niet genoeg voor jou,
en voel te veel, vraag te veel.
Ik zou bij je blijven, van je houden,
meer dan goed voor me is,
omdat dat is wat ik meegekregen heb.
Appels en bomen enzo, het oude verhaal.
En krijg daarmee wat ik verdien.
Dat begrijp ik nu.
Maar ik loop niet mee in dat plaatje.
Het patroon wordt doorbroken.
Ik verdien het wél om gelukkig te zijn.
Jou treft geen schuld, jij was enkel deel van het patroon.
En ik ben waarschijnlijk deel van het jouwe.
Doorbreek het!
En word gelukkig. Jij verdient dat ook.
No comments:
Post a Comment