Ik schrijf weer.
Tegen beter weten in.
Verboden woorden,
fluisterend, schreeuwend.
Omdat het moet.
Omdat ik hoop het pad te vinden.
En weer helder te zien wat nu mist is.
Omdat ik bang ben, dat ik kleiner ben dan jij
maar met grotere gevoelens.
Omdat springen een verloren stap is,
zeker met een elastiekje dat vasthangt
aan wat ik niet opgeven wil.
No comments:
Post a Comment