Double trouble

Het is een dubbel gevoel.
Het is een dubbel leven.

Ik koester de gevoelens,
want ze doen me leven, volop en uitbundig.
En ontdekken en delen, al dat nieuws.
En blozen, en schokken,
en springen en heel breed glimlachen, tot achter m'n oren.
En dat is zalig.

Maar ik wil tegelijk ook zo graag
gewoon gelukkig zijn.
Nu, hier, waar ik ben.
Waar ik altijd zo gelukkig was.
Waar ik eindelijk snapte wat mensen bedoelden
met ware liefde, met passende puzzels,
met door en door geluk.

En vergeten wat de vlinders zeggen.
Vergeten dat jij bestaat? Nee.
Maar wel wat jij me doet voelen.

Het ene geluk wegduwen, om het andere
weer helemaal te kunnen voelen.
Hoe absurd!

Maar ik ben maar één mens.
En kan maar één soort geluk aan.
Geen dubbel geluk.
Geen dubbel leven.
Twee keer plus is min.

If I can't cut you out,
if you won't just go,
if my brain seems to only know the way to thoughts of you,
do I wish we never met?

Do I even dare think that?
Whenever I don't think of you,
for that split second?

And would it take away the pain,
and the feeling of emptiness, of having lost
everything,
if I never even knew
what life felt like without you,
without the void your existence leaves me with?

And do you wish that too?
Would you trade away all the pain I caused
for second thoughts the moment our eyes met?
Or even a severe headache,
making you stay in that night?
It would hurt less than I do. I promise.

Do you sometimes wish I didn't exist?
Or at least not to you?
And does that make you as sad as it makes me?

Pompend en kloppend
probeert mijn bloed weg te kruipen, uit te barsten.
Weg uit dit te kleine lichaam.
Vanonder een huid die te strak gespannen staat
om maar één persoon te zijn.

Ik wil ontploffen.
En in kleine stukjes uit elkaar vallen.
Misschien kan jij dan die stukjes weer oprapen.
En me opnieuw bouwen.
Helemaal zoals je wil.

Dan kan ik bij jou zijn.
Dan kom ik bij jou.

Je geur kruipt in m'n neus
en ik mis je zo.

Ik hoor je stem, in de verte, in gedachten
en ik mis je zo.

Je warmte, binnen en buiten,
klaar voor meer
dan ik je kan geven.
En je ogen, die niet proberen
te verstoppen
wat ze zien.

Ik kruip in je hoofd.
Ik sluip je leven in.
Als een dief in de nacht,
in je kamer, in je bed.
Want jou missen
doe ik stiekem
toch.

Jij bent 'm.
Omdat ik je getikt heb.
Net zoals jij me raakte
Aan m'n schouder, aan m'n hart.
Terwijl het schip wegvaart,
Heel langzaam, heel zacht
Aarzel ik om je te laten gaan
Net wanneer jij m'n hand los schudt.

Dit is leven.
In al z'n glorie.
Dit.
Deze pijn.
Die je voelt bij elke gedachte
als naalden in je brein.

Jij doet me leven.
Door de pijn.

En door de pijn heen,
roep ik
"dankje".

Is it really?

It's better this way.
It's better this way.
It's better this way.

It'sbetterthiswayit'sbetterthiswayit'sbetterthisway

It'sbetterthiswayit'sbetterthis
wayit'sbetterthiswayit'sbetterthiswayit'sbetter
thiswayit'sbetterthiswayit'sbetterthiswayit'sbetterthiswayit'sbetterthisway

The more you repeat something to yourself, the sooner you'll believe it is actually true.

Or so I repeat to myself.

Lost

As I am lost

in my own head,

you have the grace

to leave.

To force yourself

out of my bed

or at least have me

believe.

The way we are

and what we were

will not be what

you see.

I cry because

I cannot bear

that you are lost

to me.

When I am sad
I write.
No.
I vomit words onto a page.
Pouring and pouring, endless strings.

The uglier the better.
Filthy emotions.
They have their schemes and tricks and plans.
No, wait, no plans. They happen. 

But when I'm sad and mad and cross
the word vomit cleans my head.
And then fills it again.

With more thoughts of you, and
again,
more crappy emotions.

Show me vulnerability
and I'm lost. 
Show me you care,
and I am without defense. 

Righteousness

While I’ll dwindle away to become one of the many,

you’ll always be the one

who threatened the king.

Vergaan en verdergaan

Ik, jij, het verleden

als een postkaart, verkleurd

spelend op de tonen van vergeten

muziek, noten van doden.

Toen had ik het moeten weten.

Jij, ik, nu en later

wat niet is, zal nooit bestaan.

Ik ben geen ezel

ondanks mijn koppig geheugen.

Vergaan en verdergaan.

Chicagoan short

Whatever was has been

washed away.

By icy water in a cup

as big as we were.

As strong as we were.

We were.

You know it.

How to

How to love

in such different ways?

How to love

such different people?

A surface nagging,

a tense constant.

A jumpy, jerky, jiggly

spark that bounces up and down.

And does not rest

until acknowledged.

And a deep respect

of jigsaw souls,

of past journeys,

of shared futures,

slotting right into place

with the everlasting longing and truth.

How can I be only one?

Is there still only one?

If I cannot split myself,

why am I two-in-one in both?

But separate: they do not touch.

And does it change my core?

How to love

in such different ways?

How to love

such different people?

the beat, the heat

The beat only drops

when my heart fails

to see you for what you are.

In the light of a car beam

of eternal stars

of the future.

I lost track of counting

of how many times I died.

My broken back, my broken sentiment.

The rumbling continues

as sanity fades away.

It should be a warning,

a war drum.

I am hunter, I am prey;

I am lost.