Double trouble

Het is een dubbel gevoel.
Het is een dubbel leven.

Ik koester de gevoelens,
want ze doen me leven, volop en uitbundig.
En ontdekken en delen, al dat nieuws.
En blozen, en schokken,
en springen en heel breed glimlachen, tot achter m'n oren.
En dat is zalig.

Maar ik wil tegelijk ook zo graag
gewoon gelukkig zijn.
Nu, hier, waar ik ben.
Waar ik altijd zo gelukkig was.
Waar ik eindelijk snapte wat mensen bedoelden
met ware liefde, met passende puzzels,
met door en door geluk.

En vergeten wat de vlinders zeggen.
Vergeten dat jij bestaat? Nee.
Maar wel wat jij me doet voelen.

Het ene geluk wegduwen, om het andere
weer helemaal te kunnen voelen.
Hoe absurd!

Maar ik ben maar één mens.
En kan maar één soort geluk aan.
Geen dubbel geluk.
Geen dubbel leven.
Twee keer plus is min.