Trapeze swinger

When you tilt me up high,
I forget the ground below me
can hit me like a rock,
and that crashing will always
be a part of falling,
and falling is my middle name.

When I drop down, again,
with the speed of daylight fading,
I remember my fear of heights,
and why I have it in the first place.

You swing me around, take me places
I never thought I'd see, and especially
not with you.
Places I told myself I would never go again.
Places I didn't know existed but in my mind.
Places I never want to see again.

And all that time,
the whole long swing,
I realise now,
I was up high.
And now I am falling...

I remember the ground below me,
as it hit me like a rock.

My kingdom for some peace of mind

Should I just leave?
Would that make it easier?
At least for you.

It was a dream, but you can turn all
my unicorns into fat rhinos
that tumble down the stairs,
in just one second.

And I always let you.
I am fooled every day.

So should I leave?
Is that what you actually wanted to say?
I asked you.

I would miss you.
But I know that after some time,
I will grow to love that stable life again,
as I hate you for the downfalls.

Peace of mind is not something
you have to offer.

Het einde dat er geen is.

Ik neem alles terug.
Alle beschuldigingen, alle pijn.
Al het verdriet en de woede
verdrinken in onze plots
glasheldere vijver van tranen.

Tranen van geluk om dezelfde
(h)eerlijke gevoelens die blijkbaar
toch niet in elkaar klikken.

We weten al langer dat we geen puzzel vormen,
ook al passen onze stukjes nog zo vlot.
En net daarom is dit de allermooiste manier.

Een einde als dit, met zoveel liefde en tederheid,
is nooit een einde.

Dankje.

De tijd en de weg

En plots is alles anders.
Een donderslag bij heldere hemel,
en je verhaal spat uit elkaar,
maar de scherven brengen geluk.

Of toch voor even.
En dan valt de schaduw over je glimlach,
de donkere, onstopbare klauw van de tijd
die vertelt dat je te oud bent.

Te oud voor spelletjes,
te oud voor wachten,
te oud om hem de kans te geven
ook klaar te zijn voor de kleine stapjes
en grote sprongen, op z'n tijd.

Plots is er geen keuze.
De weg is duidelijk: wat je wil
is wat je niet kan krijgen, 
is wat je ongelukkig zal maken.

En er is niets aan te doen.
De gulden middenweg ligt vol doorns
voor ons allebei, dus we moeten ons
geluk zoeken, elk aan de andere kant van de weg,
met ogen die smachten en handen die elkaar net niet kunnen raken.
Zo ver weg en zo dichtbij.
We stappen samen verder, maar niet samen.