De tijd en de weg

En plots is alles anders.
Een donderslag bij heldere hemel,
en je verhaal spat uit elkaar,
maar de scherven brengen geluk.

Of toch voor even.
En dan valt de schaduw over je glimlach,
de donkere, onstopbare klauw van de tijd
die vertelt dat je te oud bent.

Te oud voor spelletjes,
te oud voor wachten,
te oud om hem de kans te geven
ook klaar te zijn voor de kleine stapjes
en grote sprongen, op z'n tijd.

Plots is er geen keuze.
De weg is duidelijk: wat je wil
is wat je niet kan krijgen, 
is wat je ongelukkig zal maken.

En er is niets aan te doen.
De gulden middenweg ligt vol doorns
voor ons allebei, dus we moeten ons
geluk zoeken, elk aan de andere kant van de weg,
met ogen die smachten en handen die elkaar net niet kunnen raken.
Zo ver weg en zo dichtbij.
We stappen samen verder, maar niet samen.