One step

I figured it out.

In the end.

It is the necessary and unforgiving step

towards the goal.

Our feet one after the other

on the way to the ancient empire.

We were heading for the blinding lights,

and now, as we redirect our noses,

I have to let go of what was,

close my eyes and see again.

My grip on you has rightly loosened, and now

my mind needs to reconcile itself

with your fingers unwrapping my dreams.

So we will be able to hold hands again.

It is obvious and painful.

And desperately needed,

for I wished you nothing but happiness,

and happiness I will bring you.

In the end.

Keerpunt

Omdat het zo finaal aanvoelt.

Omdat ik niet meer terug kan.

Omdat vooruit zo verkeerd klinkt,

en tegelijk zo nodig.

Omdat ik weet dat je verder moest,

dat je moest stoppen met mij missen,

dat het logisch is dat je niet aan me denkt.

En dat dat goed is, voor jou, en ik

wil dat je gelukkig bent.

Omdat het verkeerd is dat ik jou zo mis

en nodig heb, en wil, zo hard wil,

en dat dat moet stoppen.

En omdat het enkel kan stoppen als jij stopt.

Eerst.

En ik dus écht wil dat je verder gaat.

Voor jou, én voor mij. Ergens.

Daarom!

Daarom staan we op een keerpunt.

Want ik moet die volgende stap zetten,

net als jij dat gedaan hebt.

Maar eigenlijk wil ik terug.

Omkeren. Terugvluchten.

Terug naar jouw liefde, naar waar jij me even hard miste

als ik jou en alles verdween behalve wij twee.

Maar terwijl de wereld verdween voor ons,

verdwenen wij niet voor de wereld.

En de weg terug overstroomt door mijn tranen.

Ik moet weer leren houden van,

op dezelfde manier als vroeger.

Op dezelfde manier als ik nu van jou hou.

Vooruit, dan maar zonder jou.

Ik sta op een keerpunt

en voel me zo verloren.

Een vreemd hart

Een vreemd lichaam, en mijn te verwachten reacties.

Een vreemd hart, want begrijpe wie begrijpen kan.

Wat eindigt, begint opnieuw, maar andersom.

De pijn die eerst verbloemd was, en daarna verdween, 

is nu terug van weggeweest,

maar puur en ongeschonden, en het is mijn hart dat bloedt.

Mijn hart dat klopt en bonkt en jou wil, meer dan tevoren.

En overal wreedheid in leest. En afwijzing.

Ik wil niet zonder jou, maar ik kan ook niet met.

Nog steeds niet, dus ik hou mezelf voor de gek.

Maar jij maakt me gek, 

ik wil je als nooit tevoren, en het zijn mijn ogen die huilen.

Alleen kalmte kan u redden

Ik schreeuw en ik schreeuw en ik schreeuw

en roep en tier en krijs als een klein kind

dat aandacht wil en bonkt tegen de muren

en stampt op de grond, huilend als een wolf

in een leeg bos, vol echo’s van wat was,

met een rood hoofd en teveel herinneringen

voor zo’n korte tijd, voor zo kort, zo diep,

zo intens, zo eenzaam, zo vol, en tegelijk zo leeg.

Maar zo vol herinneringen. Aan jou, aan wat was.

Aan wat kon zijn. En tegelijk niet.

Aan wat ik weggooi. Zomaar. Want ik kan geen

reden geven.

En dus schreeuw ik. Alleen.

En alles blijft stil.

Want ik moet je stilte geven.

Tenminste dat dan toch.

It's big, it's small

I could never give all of me to you.

So why am I surprised you left,

when all that was left here for us was

the chocolate that leaves us bereft?

But it isn’t just the chocolate.

It’s all the other small things too.

All the details in the pictures.

Small like me and small like you.

Get me off

Get me off

this rollercoaster.

Take me back

to where we lied

to ourselves

and to our dear ones.

Whilst we laughed,

you always cried.

I never knew

what went on inside

either your

or my own head.

But get me off

this rollercoaster

and I will follow

you to bed.

Double trouble

Het is een dubbel gevoel.
Het is een dubbel leven.

Ik koester de gevoelens,
want ze doen me leven, volop en uitbundig.
En ontdekken en delen, al dat nieuws.
En blozen, en schokken,
en springen en heel breed glimlachen, tot achter m'n oren.
En dat is zalig.

Maar ik wil tegelijk ook zo graag
gewoon gelukkig zijn.
Nu, hier, waar ik ben.
Waar ik altijd zo gelukkig was.
Waar ik eindelijk snapte wat mensen bedoelden
met ware liefde, met passende puzzels,
met door en door geluk.

En vergeten wat de vlinders zeggen.
Vergeten dat jij bestaat? Nee.
Maar wel wat jij me doet voelen.

Het ene geluk wegduwen, om het andere
weer helemaal te kunnen voelen.
Hoe absurd!

Maar ik ben maar één mens.
En kan maar één soort geluk aan.
Geen dubbel geluk.
Geen dubbel leven.
Twee keer plus is min.

If I can't cut you out,
if you won't just go,
if my brain seems to only know the way to thoughts of you,
do I wish we never met?

Do I even dare think that?
Whenever I don't think of you,
for that split second?

And would it take away the pain,
and the feeling of emptiness, of having lost
everything,
if I never even knew
what life felt like without you,
without the void your existence leaves me with?

And do you wish that too?
Would you trade away all the pain I caused
for second thoughts the moment our eyes met?
Or even a severe headache,
making you stay in that night?
It would hurt less than I do. I promise.

Do you sometimes wish I didn't exist?
Or at least not to you?
And does that make you as sad as it makes me?

Pompend en kloppend
probeert mijn bloed weg te kruipen, uit te barsten.
Weg uit dit te kleine lichaam.
Vanonder een huid die te strak gespannen staat
om maar één persoon te zijn.

Ik wil ontploffen.
En in kleine stukjes uit elkaar vallen.
Misschien kan jij dan die stukjes weer oprapen.
En me opnieuw bouwen.
Helemaal zoals je wil.

Dan kan ik bij jou zijn.
Dan kom ik bij jou.

Je geur kruipt in m'n neus
en ik mis je zo.

Ik hoor je stem, in de verte, in gedachten
en ik mis je zo.

Je warmte, binnen en buiten,
klaar voor meer
dan ik je kan geven.
En je ogen, die niet proberen
te verstoppen
wat ze zien.

Ik kruip in je hoofd.
Ik sluip je leven in.
Als een dief in de nacht,
in je kamer, in je bed.
Want jou missen
doe ik stiekem
toch.

Jij bent 'm.
Omdat ik je getikt heb.
Net zoals jij me raakte
Aan m'n schouder, aan m'n hart.
Terwijl het schip wegvaart,
Heel langzaam, heel zacht
Aarzel ik om je te laten gaan
Net wanneer jij m'n hand los schudt.

Dit is leven.
In al z'n glorie.
Dit.
Deze pijn.
Die je voelt bij elke gedachte
als naalden in je brein.

Jij doet me leven.
Door de pijn.

En door de pijn heen,
roep ik
"dankje".

Is it really?

It's better this way.
It's better this way.
It's better this way.

It'sbetterthiswayit'sbetterthiswayit'sbetterthisway

It'sbetterthiswayit'sbetterthis
wayit'sbetterthiswayit'sbetterthiswayit'sbetter
thiswayit'sbetterthiswayit'sbetterthiswayit'sbetterthiswayit'sbetterthisway

The more you repeat something to yourself, the sooner you'll believe it is actually true.

Or so I repeat to myself.

Lost

As I am lost

in my own head,

you have the grace

to leave.

To force yourself

out of my bed

or at least have me

believe.

The way we are

and what we were

will not be what

you see.

I cry because

I cannot bear

that you are lost

to me.

When I am sad
I write.
No.
I vomit words onto a page.
Pouring and pouring, endless strings.

The uglier the better.
Filthy emotions.
They have their schemes and tricks and plans.
No, wait, no plans. They happen. 

But when I'm sad and mad and cross
the word vomit cleans my head.
And then fills it again.

With more thoughts of you, and
again,
more crappy emotions.

Show me vulnerability
and I'm lost. 
Show me you care,
and I am without defense. 

Righteousness

While I’ll dwindle away to become one of the many,

you’ll always be the one

who threatened the king.

Vergaan en verdergaan

Ik, jij, het verleden

als een postkaart, verkleurd

spelend op de tonen van vergeten

muziek, noten van doden.

Toen had ik het moeten weten.

Jij, ik, nu en later

wat niet is, zal nooit bestaan.

Ik ben geen ezel

ondanks mijn koppig geheugen.

Vergaan en verdergaan.

Chicagoan short

Whatever was has been

washed away.

By icy water in a cup

as big as we were.

As strong as we were.

We were.

You know it.

How to

How to love

in such different ways?

How to love

such different people?

A surface nagging,

a tense constant.

A jumpy, jerky, jiggly

spark that bounces up and down.

And does not rest

until acknowledged.

And a deep respect

of jigsaw souls,

of past journeys,

of shared futures,

slotting right into place

with the everlasting longing and truth.

How can I be only one?

Is there still only one?

If I cannot split myself,

why am I two-in-one in both?

But separate: they do not touch.

And does it change my core?

How to love

in such different ways?

How to love

such different people?

the beat, the heat

The beat only drops

when my heart fails

to see you for what you are.

In the light of a car beam

of eternal stars

of the future.

I lost track of counting

of how many times I died.

My broken back, my broken sentiment.

The rumbling continues

as sanity fades away.

It should be a warning,

a war drum.

I am hunter, I am prey;

I am lost.