Een vreemd lichaam, en mijn te verwachten reacties.
Een vreemd hart, want begrijpe wie begrijpen
kan.
Wat eindigt, begint opnieuw, maar andersom.
De pijn die eerst verbloemd was, en daarna verdween,
is nu terug van weggeweest,
maar puur en ongeschonden, en het is mijn hart
dat bloedt.
Mijn hart dat klopt en bonkt en jou wil, meer
dan tevoren.
En overal wreedheid in leest. En afwijzing.
Ik wil niet zonder jou, maar ik kan ook niet
met.
Nog steeds niet, dus ik hou mezelf voor de
gek.
Maar jij maakt me gek,
ik wil je als nooit tevoren, en het zijn mijn ogen
die huilen.
No comments:
Post a Comment