De dans van ver en dichtbij

Het is gedaan.
Dat vertellen we elkaar.
En dat is goed, dat is het juiste,
praten we onszelf in.

Het is voorbij, we gaan verder
en proberen te geraken
daar waar we altijd al heen wilden.

Of liever, waar we zeiden dat we
wilden belanden,
terwijl we eigenlijk - stiekem -
iets anders wilden.

Of niet dan?

Want nu, op het moment
dat wat we stiekem willen
onverwachts en plots
wel erg dichtbij komt
en wel eens écht zou kunnen zijn,
nu vertellen we elkaar
dat het voorbij is.

Jij bent nog nooit
zo dichtbij
en zo ver
tegelijk geweest.

Het voelt alsof ik je eindelijk
kan vastgrijpen,
terwijl je eigenlijk
net door mijn vingers glipt.

En weg ben je.

Om nooit meer terug te komen.
Want zo kan het niet verder.
En we zijn allebei bang voor de sprong.
Jij, en ik.

We staan klaar om te springen,
en telkens wanneer één van ons aanstalten maakt,
houdt de ander dat tegen.
"Misschien toch beter niet? Je zou je kunnen pijn doen."

Als we niet wij kunnen worden,
was ik je beter nooit tegengekomen.
Ook al wil ik je nu nooit meer kwijt,
nu ik je ken.
Toch wou ik dat dit nooit gebeurd was.
Voor jou, en voor mij.
Voor ons.

Ik wil ons niet kwijt.
Maar de dans van ver en dichtbij duurt al te lang.
En we kunnen niet blijven dansen.
Waar we belanden, hangt af van waar we zijn 
als we neerploffen, uitgeput.
En op dit moment,
mijn lieveke,
is dat ver van elkaar.